چهارشنبه 26 دی 1397
تاریخ 1395/05/05     تعداد دفعات مشاهده 861 بار     ساعت 18:25:10     گروه خبري داروسازی سنتی

طب سنتی (Traditional Medicine) بر اساس تعریف سازمان جهانی بهداشت طب سنتی مجموعه ای از دانش، مهارت و شیوه‌های مبتنی بر نظریه‎ها، باورها و تجارب بومی در فرهنگهای مختلف است که ...
dr margret chan

طب سنتی ((Traditional Medicine

بر اساس تعریف سازمان جهانی بهداشت طب سنتی مجموعه ای از دانش، مهارت و شیوه‌های مبتنی بر نظریهها، باورها و تجارب بومی در فرهنگهای مختلف است که چه قابل توضیح باشد و چه نباشد، به منظور حفظ سلامتی و همچنین در پیشگیری، تشخیص، بهبود و یا درمان بیماریهای جسمی و روانی بکار گرفته می شود.


 

طب مکمل(Complementary Medicine) یا طب جایگزین (Alternative Medicine):

اصطلاحات طب مکمل و یا طب جایگزین به مجموعه گسترده ای از شیوه‌های مراقبتهای بهداشتی اشاره دارد که بخشی از سنت یا طب رایج یک کشور نیست و بطور کامل با سیستم بهداشت و درمان غالب مطابق نیست. این اصطلاحات به جای طب سنتی در برخی کشورها بکار می‌روند.

نگاهی به دیدگاههای جهان امروزی در خصوص طب سنتی

امروزه طب سنتی و مکمل به طور گسترده ای در سراسر دنیا به عنوان یکی از مهمترین راهبردها در زمینه حفظ و تامین سلامت مردم مورد استفاده و توجه قرار گرفته است. در ادامه برخی رویکردها و دیدگاهها در این حوزه معرفی می گردد.

حمایت و پشتیبانی سازمان جهانی بهداشت از طب سنتی و مکمل

با توجه به روند رو به رشد تمایل به طب سنتی و مکمل در سراسر جهان، سازمان جهانی بهداشت با بررسی جامع از وضعیت کنونی جهان و تحلیل آن توسط کارشناسان این حوزه، راهبرد خود را در مورد طب سنتی و مکمل و داروهای سنتی در قالب استراتژی طب سنتی و مکمل سازمان جهانی بهداشت برای سالهای 2023-2014 منتشر کرده است. تاکنون چندین سند و راهبرد به عنوان استراتژی سازمان جهانی بهداشت در ارتباط با طب سنتی و مکمل منتشر گردیده است. تدوین اولین استراتژی طب سنتی و مکمل سازمان جهانی بهداشت 2005-2002 نقش اساسی در پیشرفت، تداوم اجرا، تنظیم و مدیریت طب سنتی و مکمل در اکثر نقاط جهان داشت. استراتژی جدید به بررسی توان بالقوه طب سنتی و مکمل در برقراری سلامت، به ویژه در زمینه تعیین الویت ها و اقدامات لازم تا سال 2023 می پردازد.



در همایش بین المللی طب سنتی برای کشورهای جنوب شرق آسیا در فوریه 2013 دکتر مارگارت چان، مدیر کل سازمان جهانی بهداشت چنین اظهار داشت:

"طب سنتی در موارد تایید شده از جهت کیفیت، ایمنی و اثربخشی، برای دستیابی به شعار و هدف دسترسی همه مردم به مراقبت‌های بهداشتی کمک کننده است. داروهای گیاهی، درمان‌های سنتی و درمانگران سنتی برای میلیون‌ها نفر منبع اصلی مراقبت‌های بهداشتی و حتی گاهی تنها منبع مراقبت‌های بهداشتی هستند. این شیوه مراقبت برای آن‌ها نزدیک به محل زندگی، در دسترس و مقرون به صرفه است. همچنین از نظر فرهنگی قابل قبول بوده و مورد اعتماد بسیاری از مردم است. در کنار افزایش هزینه‌های مراقبت بهداشتی و ریاضت‌های اقتصاد جهانی، فیمت بسیاری از داروهای سنتی از جمله دیگر دلایل تمایل به این شیوه مراقبتی است. همچنین طب سنتی به عنوان راهی برای مقابله با افزایش بی امان بیماریهای غیرواگیر مزمن مطرح است".




در سال 1999مرکز ملی طب مکمل و جایگزین (NCCAM) توسط موسسه ملی بهداشت آمریکا (NIH) جهت بررسی دقیق آنچه که طب مکمل و جایگزین نامیده می شود تاسیس شده است و تاکنون سه دوره متوالی برنامه راهبردی در این زمینه در بازه های زمانی 2001 تا 2005 و 2005 تا 2009 و 2011 تا 2015 ارائه کرده است.

خلاصه ای از گزارش کمیته سیاست گزاری طب مکمل کاخ سفید

دموکراسی در پزشکی ایجاد میکند که اگر مردم آمریکا طب مکمل را می‌خواهند، دولت با احترام به این خواسته موظف است درستی و نادرستی و ایمنی و کارائی این شیوهها را بررسی کند و در موارد مثبت تمام تلاش خود را برای دسترسی به این روشها بکار گیرد و در مواردی که خطری سلامتی مردم را تهدید می‌کند اطلاع رسانی کند.

بهترین راه، ورود این دانش به دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی بوده و استفاده از تلویزیون و اینترنت برای آموزش صحیح و آگاهی رسانی به مردم توصیه می‌گردد.

اهمیت طب مکمل در کمک به پیشگیری از بیماری های مزمن خصوصا با آموزش به کودکان و جوانان برای اصلاح شیوه زندگی و تقویت مراقبت از خویشتن است.

با احترام به همه روشها، با پژوهش های کاربردی و صحیح لازم است آنچه را به صلاح و نفع مردم است، بکار گرفت و به سادگی و با روش علمی، فارغ از تعصب ها و افراط و تفریط آن را وارد دانش پزشکی نمود.

وضعیت طب سنتی در چین به عنوان یکی از کشورهای پیشرو در توسعه طب سنتی

دولت چین توجه زیادی به توسعه طب سنتی چین از زمان تاسیس جمهوری خلق چین در سال 1949 داشته است. بخش وزارتخانه ای طب چینی در سال 1951 تاسیس شد و در سال 1954 به دپارتمان طب چینی تبدیل شد. توسعه همزمان طب سنتی چین و طب مدرن در ماده 21 قانون اساسی چین مورد تاکید قرار گرفته است و این نخستین بار در دنیاست که توسعه طب سنتی در قانون اساسی یک کشور تصریح شده است. در 7 آوریل 2003 مجلس ملی چین قوانین طب سنتی چین را به تصویب رساند و این قوانین در اول اکتبر همان سال به اجرا درآمد.

در قانون اساسی چین تصریخ شده است که " توسعه هر دو روش طب مدرن و طب سنتی چین باید مد نظر قرار گیرد". بر همین اساس برنامه ای برای تلفیق طب چینی و مدرن در سال 1957 در وزارت بهداشت چین تدوین شد. دپارتمان طب چینی در سال 1978 مورد بازبینی قرار گرفت و در سال 1986 اداره کشوری طب چینی به عنوان زیرمجموعه ای از وزارت بهداشت چین تاسیس شد. در سال 1988،مجلس ملی اداره طب چینی را به عنوان یک اداره مستقل تعریف کرد. ار آن زمان تاکنون بیش از 200 قانون و حکم به منظور توسعه طب چینی تنظیم و منتشر شده است. موضوع این احکام و قوانین، مراقبت بهداشتی، آموزش، تحقیقات، تولید و کنترل داروها و همکاری و تبادلات بین المللی در زمینه طب چینی بوده است.

در چین حدود 85 هزار و 705 مرکز درمانی وجود دارد که 3801 مرکز خدمات چینی را ارائه می دهند. در چین 2864 بیمارستان دولتی طب چینی با 272 هزار و 861 تخت وجود دارد. در 95 درصد از بیمارستانهای طب رایج نیز بخش های طب چینی وجود دارد. در مراکز روستائی، طب چینی یک سوم خدمات سرپائی و یک چهارم خدمات بستری را به خود اختصاص می دهد. در چین شیوع استفاده از طب سنتی چنی بین 30تا 50 درصد می باشد.

منبع:

راهبرد طب سنتی سازمان جهانی بهداشت 2023-2014، ترجمه دکتر رضائی زاده و دکتر طاهری پناه، تهران، المعی، 1393
 
 
 
 
نظرات کاربران
نظرشما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :